My perspectives and thoughts

We're born alone, we live alone, we die alone. Only through our love and friendship can we create the illusion for the moment that we're no t alone - Orson Welles ചരിത്രത്തിൽ ഇടംപിടിക്കാത്തവരുടെ ചരിത്രമെഴുതുകയെന്നത് എനിക്ക് വളരെ ഇഷ്ട്ടമുള്ള കാര്യമാണ്. അതിനു ചില കാരണങ്ങളുണ്ട്. ഒന്നാമതായി ഞാനെഴുതിയില്ലെങ്കിൽ അവരെല്ലാം കാലത്തിന്റെ കുത്തൊഴുക്കിൽ വളരെ പെട്ടെന്ന് തന്നെ വിസ്‌മൃതിയിൽ ലയിക്കും. ഒരു നാടിൻറെ സംസ്കാരരൂപീകരണത്തിൽ ഇങ്ങനെയുള്ളവരുടെയും വിരലടയാളങ്ങൾ പതിഞ്ഞിട്ടുണ്ട് . മാത്രമല്ല, എന്നെപ്പോലെ ചിലരുടെയെങ്കിലും ചിന്തകളെ സ്വാധീനിക്കാനും, വ്യക്തിത്വത്തെ രൂപാന്തരപ്പെടുത്താനും ഉതകിയ, പിന്നീടാരിലും ആവർത്തിക്കാത്ത തരത്തിലുള്ള പല വിശിഷ്ട സ്വഭാവങ്ങളും, ഞാനിവരിൽ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. അതിനാൽ അവരെയെനിക്ക് പുനർജനിപ്പിച്ചേ മതിയാകൂ. മുഖ്യധാരാ സമൂഹത്തിൽ ഒരിക്കലും പ്രസക്തിലഭിക്കാത്ത, അതിന്റെ പാർശ്വങ്ങളിൽപ്പോലും കണ്ടെത്താനാവാത്ത ഇങ്ങനെയുള്ള പല അതിദരിദ്രരായ മനുഷ്യരിൽ നിന്നാണ് ഞാൻ ജീവിതത്തിലെ വലിയ പാഠങ്ങൾ പഠിച്ചത്. വേദപുസ്തകങ്ങളോ, മഹദ് വ്യക്തികളോ അക്കാര്യത്തിലെനിക്ക് കാര്യമായ സംഭാവനകളൊന്നും നൽകിയിട്ടില്ല. അത...

മനുഷ്യരുടെ  എക്കാലത്തെയും സ്വപ്‍നമാണ് അമരത്വം, സ്വമത്വം   എന്നാൽ ഇന്നുവരെയും അതാർക്കും സാക്ഷാൽക്കരിക്കാനൊട്ടു പറ്റിയിട്ടുമില്ല, എങ്കിലും ഓരോ തലമുറയിലെയും മനുഷ്യർ യാതൊരു വ്യത്യാസവുമില്ലാതെ അത് കണ്ടുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നുവെന്നത് വല്ലാത്തൊരു തമാശയാണ്. അമരത്വത്തിന്റെ കാര്യം പോകട്ടെ, അത് മതങ്ങളുടെകയ്യിൽ നിന്ന് ഏറ്റെടുത്ത ശാസ്ത്രം ഇന്നോ, നാളെയോ സാധിച്ചുതരാമെന്ന്  നമ്മെ കൊതിപ്പിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നുണ്ട്. എന്നാൽ സമ്പൂർണ്ണ സമത്വം എന്നത് തികച്ചും അപ്രായോഗികമായ  ഒരു സ്വപ്നമായിത്തന്നെ ഇനിയും നിലനിർത്തേണ്ട ആവശ്യമുണ്ടോ? മാനവസസ്കൃതി ഇത്രയേറെ മുന്നോട്ടുപോയ സ്ഥിതിക്ക് അത് സാക്ഷാൽക്കരിക്കാനെന്താണ് പ്രയാസം? ഇതിലെ ഏറ്റവും രസകരമായ സംഗതിയെന്തെന്നുവച്ചാൽ ലോകമൊട്ടാകെയുള്ള സകല സമത്വവാദികളുടെയും സ്വപ്നം സാമ്പത്തിക സമത്വം മാത്രമാണെന്നതാണ്. അതിനപ്പുറത്തെ കാര്യങ്ങളിലുള്ള സമത്വം സാക്ഷാൽ ദൈവംതമ്പുരാനുപോലും ആകാത്തതാണെന്ന് ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന ഓരോ മനുഷ്യർക്കുമറിയാം, അല്ലെങ്കിൽ ഇടത്തോട്ടും, വലത്തോട്ടുമൊക്കെയൊന്ന് തലതിരിച്ചുനോക്കിയാലതു മനസ്സിലാകും. ആരോഗ്യം, സൗന്ദര്യം, കഴിവുകൾ, അവസരങ്ങൾ, അനുഭവങ്ങൾ എന്നിങ്ങനെ...

ഒരാൾ എന്തുമാത്രം ഭക്ഷണം കഴിക്കണം? ഈ ചോദ്യത്തിന് ശരിയുത്തരം  നൽകാൻ ആർക്കും സാധിക്കുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല കാരണം, വിശപ്പ് ഓരോരുത്തർക്കും വ്യത്യസ്തമാണ്. എങ്കിലും മിക്കവരും അവർക്ക് ആവശ്യമുള്ളതിനേക്കാൾ ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നുണ്ടെന്നാണ് എനിക്ക് തോന്നുന്നത്. വളരെ സമീപകാലത്താണ് അങ്ങിനെയൊരു തോന്നൽ എനിക്കുണ്ടായത്. അതിനുള്ള കാരണം എത്ര കുറച്ചു ഭക്ഷണം കഴിച്ചാലാണ് ഒരാൾക്ക് ആരോഗ്യം നിലനിർത്താനും, നിത്യവൃത്തികൾ ചെയ്യാനുമുള്ള ഊർജ്ജം ലഭിക്കുകയെന്ന സംശയവും, അതനുസരിച്ചു ഞാൻ എന്നിൽ നടത്തിയ പരീക്ഷണങ്ങളുമാണ്. എനിക്ക് എന്റെ ശരീരഭാരം കുറയ്ക്കണമായിരുന്നു; അതിനായി ഞാൻ ചെയ്തത് ചെറിയൊരു കാര്യമാണ്. എന്റെ ശരീര ഭാരം കൂടിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണെങ്കിൽ അതിനർത്ഥം ഞാൻ ചിലവാക്കുന്ന കലോറിയേക്കാൾ കൂടുതൽ കലോറി എന്റെ ശരീരത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നു എന്നാണ്. ശരീരഭാരം സ്ഥിരമായി നിൽക്കുകയാണെങ്കിൽ അകത്തേയ്ക്ക് പോകുന്നതും, പുറത്തേയ്ക്ക് പോകുന്നതും (ഊർജ്ജം - കലോറി)  തുല്യമാണെന്നാണ്. അപ്പോഴെന്റെ ഭാരം കുറയണമെങ്കിൽ തീർച്ചയായും പുറത്തേക്ക് പോകുന്നതിനേക്കാൾ കുറച്ചുമാത്രമേ അകത്തേയ്ക്ക് പോകാവൂ. എങ്ങനെയൊക്കെയാണ് ഇത് സാദ്ധ്യമാക്കുക? മൂന്നു...

അറുപതുകഴിഞ്ഞാൽ മാസം 10000 രൂപ പെൻഷൻ വാങ്ങിത്തരാൻ ആളുണ്ട്, പക്ഷേ അതുവരെ കൃഷിക്കാരൻ എങ്ങിനെ ജീവിക്കുമെന്നന്വേഷിക്കാൻ ആരുമില്ല !! "Give a man a fish, and you feed him for a day. Teach a man to fish, and you feed him for a lifetime. - Lao Tzu" കൃഷിക്കാരന് കൃഷിചെയ്യാനുള്ള ആരോഗ്യമില്ലാതെയായാൽ(അതായത് കൃഷിയിൽ നിന്ന് വിരമിച്ചാൽ) പ്രതിമാസം പതിനായിരമല്ല, ഇരുപതിനായിരം കൊടുത്താലും അതുകൂടുതലല്ലെന്ന അഭിപ്രായക്കാരനാണ് ഞാൻ. ഇപ്പോൾ അത് വാങ്ങിക്കൊടുക്കാനുള്ള ശക്തമായ ഒരു പ്രസ്ഥാനം മുന്നോട്ടുവന്നിരിക്കുന്നത് പ്രശംസാർഹമാണ്. അവർ വിജയിക്കട്ടെ. എന്നാലെന്റെ ബഹുമാന്യ സുഹൃത്തുക്കളേ എനിക്ക് നിങ്ങളോട് ചോദിക്കാനുള്ളത്, നിങ്ങൾ വാങ്ങിക്കൊടുക്കുന്ന പെൻഷൻ വാങ്ങാൻ അയാൾ 60 വയസ്സുവരെ ജീവിച്ചിരിക്കണ്ടേ? ആ കാലയളവിൽ അയാളുടെയും, കുടുംബത്തിന്റെയും ജീവിതാവശ്യങ്ങൾ നിറവേറ്റണ്ടേ? അതിനെല്ലാം അയാൾ ആശ്രയിക്കേണ്ടിവരുന്ന ഒരേയൊരു മാർഗ്ഗമായ കൃഷി ഇന്ന് ഏതാണ്ട് അടയ്ക്കപ്പെട്ട അവസ്ഥയിലല്ലേ? നിങ്ങൾ വാഗ്‌ദാനം ചെയ്തിരിക്കുന്ന; പെൻഷൻ വാങ്ങാനുള്ള പ്രായമാകുന്നതിനൊക്കെ എത്രയോമുൻമ്പ് അവരിൽ പലർക്കും ആത്മഹത്യ ചെയ്യേണ്ടി വരുന്നുണ്ടെന്ന് നിങ്ങ...

ഞാൻ കാപ്പി കുടിച്ചു തുടങ്ങിയിട്ട് ഏതാനും ആഴ്ചകളേ ആയിട്ടുള്ളൂ, കുടിച്ചുതുടങ്ങിയപ്പോൾ മുതൽ ഞങ്ങൾ തമ്മിൽ അഗാധപ്രേമത്തിലാണ്. എന്നാൽ എന്റെ പഴയ കാമുകിയായ ചായയെ ഒരിക്കലും തള്ളിക്കളഞ്ഞിട്ടുമില്ല, ഇന്നും നല്ലൊരു ചായ എനിക്കേറ്റവും ഇഷ്ട്ടപ്പെട്ട പാനീയം തന്നെയാണ്. കാപ്പിയും ഞാനും തമ്മിൽ ഇപ്പോഴുണ്ടായ പ്രേമം, മദ്ധ്യവയസ്സുകാരന് തന്റെ പുതിയ; ചെറുപ്പക്കാരിയായ കാമുകിയോടുള്ളതുപോലെയാണ്, കടുത്ത ആവേശവും, ഉണർവ്വുമാണ്. പക്ഷെ അതുകൊണ്ട് തന്റെകൂടടെയുള്ള, ഭാര്യയോട് സ്നേഹക്കുറവോ, കരുതൽ കുറവോ ഒന്നുമുണ്ടാകണമെന്നില്ല, രണ്ടും രണ്ടു ഡൈമെൻഷനുകളിൽ ഉള്ള വികാരമാണ്. എന്നെപ്പോലുള്ള രക്തസമ്മർദ്ദക്കാർക്ക് കാപ്പി അത്ര പഥ്യമല്ലാത്തതിന്റെ കാരണം അതിൽ ചായയേക്കാൾ കൂടുതലായുള്ള കഫീൻ ആണ്, കക്ഷി അത്ര നല്ലവനല്ല. പക്ഷേ കാപ്പിക്ക് മറ്റുപല നല്ലഗുണങ്ങളുണ്ടെന്ന അടുത്തകാലത്തെ കണ്ടുപിടിത്തം കാപ്പിയെ കൂടെനിർത്താനുള്ള കാരണമാണ്. 1)കാപ്പി Type2 പ്രമേഹസാദ്ധ്യത(പ്രായമുള്ളവരിൽ വരുന്ന തരം) കുറയ്ക്കുമെന്ന് പുതുതായി കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ട് 2) ന്യൂറോഡീജറേറ്റീവ് അസുഖങ്ങളായ അൽഷിമേഴ്‌സ്, ഓർമ്മക്കുറവ് ഒക്കെ വരാതിരിക്കാൻ കാപ്പി വളരെയധികം സഹായിക്കുമെന്ന് കണ്ടെത്തിയ...

പൂർണ്ണതയാണെന്റെ(Perfection) ആസക്തി(Obsession). ഒരിക്കലെങ്കിലും നാം നമ്മുടെ സ്വഭാവങ്ങളെ സൂക്ഷ്മനിരീക്ഷണം നടത്തുന്നത് നല്ലതായിരിക്കും. മറ്റൊന്നിനുമല്ല, നാമേറ്റവും മുൻഗണന കൊടുക്കുന്ന, ശ്രദ്ധിക്കുന്ന കാര്യമെന്താണെന്ന് മനസ്സിലാക്കാനാണ്. ഒരിക്കലത് കണ്ടെത്തിക്കഴിഞ്ഞാൽ അത് നമുക്ക് ജീവിതത്തിൽ അവശ്യമായ ചില മാറ്റങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കേണ്ടതിന്റെ പ്രാധാന്യം മനസ്സിലാക്കിത്തരും. മിക്കപ്പോഴും നമ്മുടെ മാനസിക സമ്മർദങ്ങൾക്ക് ഒരു കാരണം അതാകാം, അങ്ങിനെയെങ്കിൽ അതൊഴിവാക്കാനായാൽ അത്രയും സമ്മർദ്ദം ഒഴിഞ്ഞുകിട്ടുമല്ലോ? അങ്ങിനെ ഞാൻ എന്നെയൊന്ന് അനലൈസ് ചെയ്തപ്പോൾ എനിക്ക് മനസ്സിലായത് എന്തിനും, ഏതിനും perfection എന്റെ കടുത്ത obsession ആണെന്നും, എന്റെ മനസികസമ്മർദ്ദത്തിന്റെ ഒരു മുഖ്യ പങ്ക് ഞാൻ ചെയ്യുന്ന എന്തും സൂപ്പർ പെർഫെക്ട് ആയിരിക്കണമെന്ന നിർബന്ധവും, മറ്റുള്ളവർ ചെയ്യുന്നതിലെ പൂർണ്ണതയില്ലായ്മ്മ Imperfection എന്നെ അസ്വസ്ഥനാക്കുന്നതും ആണെന്നാണ് മനസ്സിലാക്കിയത്. പ്രായം കൂടുകയും, അനുഭവങ്ങളേറുകയും ചെയ്തപ്പോൾ ആ obsession ഭ്രാന്തമായ ഒരു ആവേശമായി മാറുന്നുണ്ടോ എന്ന് ഞാനിപ്പോൾ സംശയിക്കുന്നു. രാവിലെയെഴുന്നേറ്റാൽ പല്ലുതേക്കുന്നത് മുതൽ രാ...